view all web results for sentianpalam , 

The Colonial church chronicle and missionary journal, Volume 4‎ - Page 122

Religion - 1851

To the west of us, across a barren sandy interval, is the village of 
Sentianpalam, inhabited almost entirely by weavers ; and about a furlong to the south ...

Full view - About this book - Add to bookshelves ▼ - More editions

The Colonial Church chronicle, and missionary journal. July 1847-Dec. 1874‎ - Page 122

Religion - 1851

... a barren sandy interval, is the village of Sentianpalam, inhabited almost 
entirely by weavers ; and about a furlong to the south of that is ...

SAWYERPURAM

In the Sawyerpuram circle, which became in 1844 the centre of 
important educational work also [ see pp. 544, 792], baptisms of adults 
were reported in 1846 to be taking place “ every month or nearly 
so ” [27], but about 10 years later progress was checked by “ a con- 
siderable secession” caused by the native deacon [David, see p. 545] 
making use of an expression respecting the Shanars which they con- 
sidered an indignity to their caste. Many of the seceders however (in- 
cluding all the baptized ones) returned during the next five years [28]. 

The movement which began in the Sawyerpuram Mission in 1844 
was followed by similar ones in the two chief districts to the south. 

SAWYERPURAM 1844 HISTORY

537 

by the Rev. G. U. Pope to have produced “the general impression ” 
that a more encouraging movement in favour of Christianity had 
“ never yet taken place in India ” [19]. 

About thirty years before, Mr. Sawyer, a trader or “ East Indian 
writer ” at Palamcotta, who acted occasionally for the Society in pay- 
ing catechists and superintending schools, purchased some land in 
order to secure a refuge for the poor converts who were being perse- 
cuted in the district. The village thus formed was named after him — 
“ Sawyerpuram ” — and continued to form a rallying-point for the scat- 
tered members of the Church. But for his benefaction the light of 
the Gospel would doubtless have been extinguished during the long 
period when no European Missionaries visited the congregation. In 
May 1842, when Mr. Pope was appointed to the district, he found 512 
persons in connection with the Mission, under five catechists, and one 
school, in which thirteen children were being instructed [20]. 

In March 1844 the Bishop op Madras reported that ninety-six 
villages in the district had “ come forward, unsolicited, but by the 
preventing grace of God, and by the example of a purer life among 
their converted countrymen,” had “utterly abolished their idols,” and 
“ begged ” to be “ placed under Christian teaching ” [21]. 

Eleven hundred persons were immediately received as catechumens, 
and on April 25 a new church, built without any aid from the Society, 
was opened at Sawyerpuram, when “ The presence of seven Mis- 
sionaries, three European gentlemen, with a congregation of upwards 
of 500 converted natives, uniting in the service of God, formed a scene 
rarely witnessed in this part of India.” 

After the opening (on the same day) a Church Building Society 
was formed for the district. The peculiar and most important feature 
connected with this movement consisted in its including several of the 
higher castes of cultivators, people who had hitherto been inaccessible to 
Gospel truth. The Committee of the new Society consisted entirely 
of native Christians of several different castes — Pallers, Shanars, 
Vellalers, Retties, Pariahs, and Naiks. All being converted Hindus, 
they met as brethren to consult how they might “ best aid the 
cause of Christianity, which once was the object of their detestation.” 

Another local association, called “the Native Gospel Society,” 
was formed in January 1845, for the carrying-on of the general work 
of the Mission, which had been divided into four circles (Sawyerpuram, 
Puthukotei, Puthiamputhur [and Veypelodei]). In the seventy-seven 
villages included in these four divisions there were now 3,188 people 
under Christian instruction ; and many devil-temples had either been 
destroyed or converted into Christian prayer-houses. The local 
societies proved of the greatest benefit to the people, who willingly 
contributed to them ; and in 1845 Rs.50 were sent to England from 
their local offerings as a token of gratitude for the benefits derived 
from the parent Society. Great caution was shown in receiving con- 
verts, but the steadfastness of many failed under the persecution and 
the varieties of temptation to which they were exposed in 1845. In 
one village the converts were kept close prisoners some days, subsist- 
ing upon such food as they had in their houses. In Puthiamputhur 
itself the congregation was for the time broken up by the apostasy of 
two of the headmen [22J. 

weaving photos

பருத்தியிலிருந்து பட்டுக்கு மாறும் நெசவாளர்கள்!

திருச்சி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த முசிறி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் கைத்தறி நெசவுத் தொழில் பிரபலமாக உள்ளது. இத்தொழிலில் தற்போது போதிய ஊதியமின்மை, வேலைவாய்ப்பில் நிச்சயமற்றதன்மை, கடுமையான போட்டி போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் பருத்தி கைத்தறி நெசவாளர்கள் அனைவரும் பட்டு நெசவுக்கு மாறிவருகின்றனர். ஏனெனில், பட்டு நெசவுத் தொழிலில் நிலையான ஊதியம் கிடைப்பதோடு, ஆர்டர்களும் உறுதியானவகையில் கிடைக்கின்றன.
மத்திய அரசும் பருத்தி கைத்தறித் தொழிலை மேம்படுத்த, கடந்த ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகளும் பயனற்றுப் போயின. இத்தொழிலை தரம் உயர்த்தும் முயற்சியில் அதிக செலவினம் ஏற்பட்டதால் நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டது. எனவே, குறிப்பிடத்தகுந்த அளவிலான வளர்ந்துவரும் நெசவாளர்களும் பரம்பரை பரம்பரையாக பருத்தி சேலை, வேஷ்டி ஆகியவற்றை நெய்துவரும் நெசவாளர்களும் பருத்தி நெசவை விடுத்து, பட்டு நெசவுக்கு மாறிவருகின்றனர்.

உதாரணத்துக்கு, முசிறியிலிருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள மனமேடு என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த எம்.தங்கவேல் என்பவர், கடந்த 25 ஆண்டுகளாகவே பருத்தி சேலை, வேஷ்டி ஆகியவற்றை நெய்வதில் சிறந்த பயிற்சியும் அனுபவமும் பெற்றவர். இவரது அனுபவமும் பயிற்சியும் இவருக்கு போதிய ஊதியத்தையோ, ஆர்டர்களையோ பெற்றுத் தரவில்லை. எனவே, தங்கவேலும் அவரது மனைவி பரமேஸ்வரியும் பட்டு நெசவு குறித்து கற்றுக்கொள்ள நான்கு மாத பயிற்சி வகுப்புக்குச் சென்றுள்ளனர்.
இதுபற்றி தங்கவேல் கூறுகையில், ‘சேலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நெசவாளர் எங்களுக்குத் தேவையான பட்டு நூல் முதலான நெசவுக்குத் தேவையான பொருட்களை வழங்குகிறார். நாங்கள் அவற்றை நெய்து வழங்கி, மாதத்துக்கு ரூ.10,000 வரையில் ஊதியம் பெறுகிறோம். ஆனால் பருத்தி ஆடைகளை நெய்தபோதுகூட எங்களுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு ரூ.3,000 மட்டுமே கிடைத்தது’ என்கிறார்.
முசிறி மற்றும் தாத்தையங்கார் பேட்டையில் 6 குழுக்களைச் சேர்ந்த சுமார் 6,000 நெசவாளர்கள் உள்ளனர். இவர்களுக்கு சேலத்திலிருந்து உறுதியானவகையில் ஆர்டர்களும் ஊதியமும் கிடைப்பதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.
‘முன்னதாக, தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த சர்வோதயா அமைப்பானது எங்களுக்கு உறுதியானவகையில் ஊதியமும் ஆர்டர்களும் வழங்கியது. ஆனால் நெசவுக்குத் தேவையான நூல் உள்ளிட்ட உதிரி பாகங்களைப் (மூலப்பொருட்கள்) பெறுவதற்கு நாங்கள் தஞ்சாவூர் சென்றுதான் பெறவேண்டும். ஆனால் சேலத்திலிருந்து கிடைக்கும் ஆர்டர்களை செய்து தருவதற்குத் தேவையான உதிரி பாகங்கள் அனைத்தும் எங்களது கிராமத்துக்கே நேரடியாகக் கொண்டு வரப்படுகிறது. மேலும் நெசவு முடிந்து தயார்நிலையில் இருக்கு பட்டுச் சேலை, வேஷ்டி, சால்வை ஆகியவற்றை அவர்களே இங்கு வந்து எடுத்துச் செல்கின்றனர்’ என்று கூறிமுடித்தார் தங்கவேல்.

சாயர்புரம்
1800 களில்  வாதிரியார்  நெசவாளர்களுக்கு தொழில் கொடுத்து நிலம் வழங்கியவர் .






சாமுவேல்  சாயர்
An East India Company merchant called Samuel Sawyer was stationed in Palayamkottai where he prospered. He donated sufficient money to a group of Christians converted by Raja Clorinda (Miscellany, March 8, 2010) and who had settled south of the River Tamprabarni in the South Tiruchendur Taluk. In the face of difficulties there they wanted to move — and so they used Sawyer's donation to buy 150 acres ten miles southwest of Tuticorin and north of the River Tamprabarni in 1815. When Sawyer died the next year, the villagers named their settlement Sawyerpuram. And it was to this village that the Society for the Propagation of the Gospel (SPG) sent Pope on his first assignment soon after arriving from England.
Pope arrived in Sawyerpuram in 1842, to establish a new headquarters of the SPG in the Madras Presidency's southern districts which it took over in 1826 after the Society for Promoting Christian Knowledge (SPCK) decided it was too far stretched and decided to concentrate on the Presidency's northern districts. In 1843-1844 he cleared the jungle nearby and established a seminary there that flourished for several years, becoming a Second Grade College of the University of Madras.
The College was moved by Bishop Caldwell to Tuticorin, where too it struggled and was then moved to Trichinopoly where it now thrives as Bishop Heber College. Meanwhile, in Sawyerpuram, which Pope left in 1850 for Tanjore, the middle school Bishop Caldwell had left there as a substitute for the college grew into a high school by 1930. Today, Sawyerpuram, a town panchayat, has several educational institutions remembering George Uglow Pope. They are: Pope Memorial Higher Secondary School for Boys; Pope's College, a postgraduate, co-ed institution with hostel facilities; Pope's College of Engineering; and Pope's College of Education (graduate teacher training). Will Sawyerpuram one day host a Pope University?
Pope's contribution to Tamil is well-remembered, even with a statue on the Marina. But Sawyerpuram and what his mission there started is little known outside Tirunelveli District.

இனிய உறவுகளே வணக்கம் .

நாம் நம் வரலாறு தெரியாமல் இன்று  வரை  வாழ்ந்து  வருகின்றோம் .

நாம் யார்  ?

நம் முன்னோர் யார் ?

நம் உறவுகள் நெசவூ தொழில் எப்போது இருந்து செய்தார்கள்.

என பகிர்வோம் .

படிப்போம் .

அன்புடன் 

அருமைப்பணிந்தான்